Deklaracja podatkowa jest bardziej rozbudowana niż w systemie polskim. Służy do ustalenia podatku dochodowego, tzw.podatku solidarnościowego (od posiadanego majątku) oraz podatku od nieruchomości. Suma podatków nie może przekroczyć 60% dochodu roku ubiegłego.

Podatki we Francji są płacone z uwzględnieniem ilości osób pozostających na utrzymaniu podatnika. W gospodarstwie domowym, obliczane są na podstawie części, przez które dzieli się dochody. W przypadku 80% inwalidztwa, podatek, który przypada na daną osobę jest odliczany niezależnie od jej wieku. Dziecko pozostaje na utrzymaniu rodziców do 18 roku życia, a jeśli studiuje do 25. W przypadku założenia rodziny można wówczas wystąpić o wspólne rozliczenie z rodzicami jednego z małżonków. W każdym roku można wybierać, z którymi rodzicami ma następić rozliczenie. Dotyczy to również wnuków. W przypadku rodziców rozwiedzionych lub pozostających w separacji, przysługuje im ¼ odliczeń. Rozliczanie dzieci powyżej 18 roku życia, lub będących inwalidami może mieć też inną formę np. przez odliczenia kosztów żywienia czy diety żywieniowej. W 2005 roku suma ta wynosiła 4 489 euro na osobę, czyli w przypadku młodego małżeństwa z jednym dzieckiem 13 467 euro. Od podatków odliczane są również koszty opieki nad dzieckiem do 7 roku życia (np koszty zatrudnienia opiekunki).
Dzieci do 21 roku życia, pracujące czasowo, mają prawo do dochodu bez opodatkowania w wysokości 2 pensji minimalnych rocznie.
Istnieje też cała gama ulg w postaci kredytu podatkowego, wynikająca z dopłat do godziwych warunków mieszkaniowych, wydatków szkolnych, ubezpieczeń, opłat związkowych, modernizacji w celu oszczędności energii, itp.
W obecnym systemie podatkowym jest 7 szczebli podatkowych:
1. dochód nie przekraczający 4 412 euro - podatek 0 %
2. od 4 412 do 8 677 - 6.83%
3. 8 677 do15 274 - 19.14%
4. od 15 274 do 24 731- 28.26%
5. od 24 731 do 40 241- 37.38%
6. od 40 241 do 49 624 - 42.62%
7. powyżej 49 624 euro- 48.09%

Deklaracja podatkowa jest podstawą do ubiegania się o pomoc społeczną.
Francja od dawna prowadziła politykę solidarności i wspierania finansowego rodziny. Dodatki na dzieci znacznie wzrastają od trzeciego dziecka . Na przykład przy szóstym dziecku dodatek wynosi 2 500 euro miesięcznie, przy średniej pensji 1500. Wysokość miesięcznego zasiłku na troje dzieci wynosi 390 euro. Załamanie się polityki socjalnej zmniejsza nieco opisane wyżej dodatki. Pomoc socjalna stanowi osobny filar, do którego mają prawo wszyscy obywatele Francji.
Bezpłatne szkolnictwo oznacza również darmowe podręczniki, które są własnością szkoły, bezpłatne wycieczki, „zielone szkoły" itp.
We Francji istnieje Karta Licznej Rodziny. Podstawowymi przywilejami są ulgi w opłatach komunikacyjnych (30% przy trójce dzieci, 40% przy czwórce, 50% przy piątce ) do 18 roku dziecka. Rodzicom starszych dzieci przysługuje zniżka 30%. Karta upoważnia też do zniżek w korzystaniu z zajęć w lokalnych ośrodkach kultury i pływalniach.
Muzea państwowe mają darmowe bilety dla dzieci i młodzieży do lat 18.
Matka piątki dzieci po przepracowaniu 15 lat, ma prawo do emerytury (dotyczy to tych, które maja status urzędnika państwowego tzw. „fonctionnaire").
Istnieją też rozwiązania lokalne mające zachęcać rodziców licznych rodzin do zamieszkiwania w danym regionie. Liczna rodzina to taka, która ma trójkę dzieci lub więcej.
Karta Rodzinna w Paryżu przysługuje rodzinom z minimum trojką dzieci, lub z dziećmi niepełnosprawnymi. Daje prawo do bezpłatnego wstępu do muzeów, parków, pływalni oraz pierwszeństwo do stołówek, świetlic i prawo do kredytu potwierdzonego niezbędnymi wydatkami (300 euro dla rodziny na rok, na wydatki pozaszkolne). Ponadto obowiązują dodatkowe zasiłki z tytułu urodzenia dziecka, dzieci niepełnosprawnych oraz dla rodzin, zajmujących się rodzicami w podeszłym wieku. Inne rozwiązania to prawo do specjalnej pomocy w razie utraty pracy przez jednego z rodziców, zasiłek wyrównawczy dla osób poniżej pewnego minimum, pomoc w opłatach mieszkaniowych jeśli przekraczają 20% zarobków, zwrot biletu miesięcznego dla bezrobotnych oraz pomoc dotycząca problemów mieszkaniowych.

Stowarzyszenia
W oparciu o akt prawny z 3 marca 1945, z modyfikacją z 11 lipca 1975, istnieje Krajowe Porozumienie Stowarzyszeń Rodzinnych. Ma ono swoje oddziały w każdym departamencie. W całej Francji jest około 8 tysięcy stowarzyszeń służących rodzinie.
W Paryżu działa 80 stowarzyszeń rodzinnych, o różnych profilach: ogólne (w tym służące również rodzinie stowarzyszenia konsumentów), stowarzyszenia realizujące zadania pewnych grup rodzin i stowarzyszenia pomocowe. Biuro departamentalne zatrudnia w Paryżu 80 osób i posiada odrębne zespoły studiów:
● socjologia, psychologia prawo
● edukacja, przygotowanie zawodowe
● mieszkania i środowisko
● życie ekonomiczne i społeczne
● osoby starsze
● zdrowie
● media
● komunikacja
Wydają one list UNAF (Union National des Association Familiales) informacje UNAF i komunikaty prasowe. Przedstawiciele UNAF biorą udział we wszystkich przedsięwzięciach dotyczących rodziny. UNAF proponuje pomoc w znalezieniu właściwych rozwiązań dla danej rodziny np. świetlic, żłobków, przedszkoli, pomocy domowej, a także, w razie potrzeby zorganizowanie pomocy w przypadku choroby, ciąży zagrożonej, które jest współfinansowane przez rodzinę po uwzględnieniu jej możliwości. Organizowana jest także opieka i pomoc w zarządzaniu budżetem domowym, w kłopotach kredytowych lub prawnych. Prowadzona jest wyspecjalizowana pomoc małżeństwom mieszanym w ich sprawach pobytowych, przy założeniu nadrzędności dobra rodziny i łączenia rodzin.

Opracowano na podstawie: "La lettre del UDAF de Paris" 27.11.2005